 |
 |
| Limbische resonantie
De menselijke samenleving is in de eerste plaats taal-georiënteerd.
We zijn sterk gericht op het verstandelijk begrijpen van de woorden
die geuit worden. Dit vermogen tot taal, begrip en analyse vindt
plaats in de neo-cortex van de hersenen. Dit vermogen onderscheidt
de mens van andere zoogdieren. Zoogdieren zijn in staat om –zonder
woorden- gevoelens van andere zoogdieren op te pikken. Deze manier
van communiceren en verbinden heet limbische resonantie: er wordt
contact gemaakt op het niveau van de limbische hersenen. Door
onze gerichtheid op taal is bij mensen deze aangeboren vaardigheid
naar de achtergrond geraakt.
In onze begeleiding zijn wij nu juist gericht op de gevoelens
die schuil gaan onder de woorden. Door met volledige aandacht,
invoelend vermogen en vrij van oordeel met iemand in verbinding
te zijn, kan een proces van limbische resonantie op gang komen.
Limbische resonantie is ons aangeboren vermogen om een diep,
woordloos contact met een ander te maken. Dit vermogen gaat voorbij
aan woorden en beschouwingen en stelt ons in staat om gevoelens,
motieven en emoties van de ander in het hier en nu te ervaren.
Limbische resonantie verschaft een diepgeworteld gevoel van veiligheid
en verbinding met de ander. Van hieruit kan een nieuw gevoels-
en gedragsrepertoire ontwikkeld worden.
"Limbic resonance is the door to communal connection.
Limbic resonance supplies the wordless harmony we see everywhere
but take for granted – between mother and infant, between
a boy and his dog, between lovers holding hands across a restaurant
table."
(Bron: Thomas Lewis e.a; A General Theory of Love)
|
